MuSic HoLe

kendisi cok odullu Camille Dalmais'den daha once kisaca bahsetmistim. Ama daha cok "le fil" albumunden. Sefim yok su siralar, kimseye de bulasmak istemiyorum buroda, o yuzden yine sardirdim music hole dinliyorum surekli. evet biraz aksama dogru beynim hakkaten sikiliyo ama obur turlu sinirli bir insan olacagim (cunku hic degilim hahaha). evet anladiniz, cok sempatik insanlarla calisiyorum ayni zamanda ;)

neyse albumun butun sarkilarinda beatbox buluyoruz. hatta artik o kadar cok dinlemisim ki o sesler aynen cikiyor, hatta bazen kafama takiliyo, yatarken falan o sesleri cikarip anca rahatliyorum. hele bir sarki var ki 'home is where it hurts' girisinde ki dImdImdIdImdIm seslerini surekli yapiyorum. rahatliyor olsam gerek hakkaten. bi de sarkinin sonuna dogru kisik sesle, anahtarlari koydugun yerde kapana kisildin falan gibi mesajlar veriyo.. neyse bu kisim cok uzun ve karmasik. uzaklasmayalim.

bu albumu dinledikce turuncu elbisemi ve kahverengi sandaletlerimi ayagima gecirip, istifa dilekcemi verip, pilimi pirtimi toplayip new york'a gitmek istiyorum. Cok garip, halbuki hic amerika ruyam yoktur oyle ama albumle o kadar ic ice olmusum ki sanki oralara gidip o devasa binalarin arasinda kaybolmam lazim. Garip.